राजनीतिमा कहिलेकाहीँ घटनाभन्दा समय ठूलो हुन्छ। रवि लामिछाने र डा. स्वर्णिम वाग्लेको काभ्रेपलाञ्चोकस्थित रिसोर्ट भेट पनि त्यस्तै समयमै भएको छ, जहाँ प्रश्न भेटको होइन, भेट किन अहिले भयो? भन्ने हो।
पछिल्ला केही समयदेखि सरकारको कार्यशैलीमाथि प्रश्न उठिरहेका छन्। निर्णय प्रक्रियामा अन्योल, नीति कार्यान्वयनमा ढिलाइ, सरकारभित्र समन्वय कमजोर भएको चर्चा र सुशासनको प्रतिबद्धतामाथि बढ्दो आलोचनाले सरकारको राजनीतिक पकड पहिलेको जस्तो बलियो नरहेको विश्लेषण हुन थालेको छ। यही पृष्ठभूमिमा रास्वपाका दुई शीर्ष नेताको लामो भेटले स्वाभाविक रूपमा राजनीतिक अर्थ पाएको छ।
औपचारिक रूपमा भेटको एजेन्डा सार्वजनिक गरिएको छैन। तर राजनीति केवल सार्वजनिक अभिव्यक्तिबाट मात्र चल्दैन, मौन भेटहरूले पनि धेरै सन्देश दिन्छन्। विशेषगरी सरकार दबाबमा परेको बेला शीर्ष नेताहरू बन्द कोठामा बस्नुले नयाँ रणनीति, शक्ति सन्तुलन वा आगामी कदमबारे छलफल भएको हुन सक्ने अनुमानलाई बल दिन्छ।
यहाँ अर्को प्रश्न पनि महत्वपूर्ण छ— यदि सरकार पूर्ण रूपमा बलियो र स्थिर छ भने, किन अहिले यस्ता भेटहरू राजनीतिक बहसको केन्द्र बन्न थाले? यसको एउटा कारण सरकारप्रतिको बढ्दो असन्तुष्टि पनि हो। सरकार कमजोर देखिन थालेपछि सत्ता साझेदार र प्रभावशाली नेताहरूले आफ्नो राजनीतिक विकल्प, भूमिका र रणनीति पुनः मूल्याङ्कन गर्नु स्वाभाविक मानिन्छ।
यसैले यो भेटलाई केवल व्यक्तिगत भेटघाट भनेर टुंग्याउन गाह्रो छ। किनकि राजनीतिक समयले यसलाई ठूलो बनाइदिएको छ। सरकार कमजोर हुँदै गएको हो कि होइन भन्ने निष्कर्ष अहिले निकाल्न सकिँदैन, तर सरकार कमजोर बन्दै गएको चर्चा तीव्र भएका बेला भएको यो भेटले त्यस बहसलाई थप ऊर्जा भने दिएको छ।
अब चासोको विषय एउटै छ— यो केवल अनौपचारिक भेट थियो, वा रास्वपाले बदलिँदो राजनीतिक समीकरणलाई ध्यानमा राख्दै आफ्नो आगामी रणनीतिको खाका कोर्न थालेको संकेत? यसको उत्तर आगामी राजनीतिक गतिविधिले दिनेछ।
